Het was me een waarlijk genoegen

En een eer.

Lieve mensen, Marlon hier. Die gast van de teksten en de communicatie en zo. Hier komt het. Na drie hele jaren eindigt mijn DAVONTUUR. Want dat is het geweest, een avontuur. DAVO, en daarmee bedoel ik eigenlijk maar niet uitsluitend: Marijn, Arnoud en Jos. Wat een bazen. Letterlijk en figuurlijk. Het was niets minder dan een feestje om me te mogen inzetten voor het verwezenlijken van hun droom. (En wat gaan ze lekker hè?) Ik zou bijna zeggen ‘dat het me een eer was’ maar dat vind ik extreem en daar zijn we niet van dus dat doe ik dan ook niet.

Wat ik wel ga doen is m’n eigen droom achterna, vandaar dat ik genoodzaakt ben om weg te gaan. Anders had ik dat natuurlijk nooit gedaan. Ik ben toch niet gek? Jawel. Maar even serieus, voordat ik sentimenteel word en de tranen over ieders scherm beginnen te rollen: ik heb nog niet eerder ergens zo lang en met zoveel plezier gewerkt. En dat zegt genoeg.

Het was me een eer.

En oh ja, Loes for President!

Grote groet,
Marlon